sığınak

bir boran vakti düştüğünde kış yollarıma
soğuktan buz kesen ellerim uluşurken usul usul
özgürce uçan bir kartalla süzülüyordum karlar arasında
bozkurt rehberimdi, sevdiğim iniydi tek sığınağım
düşlerimin izini kapatırken fırtına yarında
insanlığımı unuttum ben, kimliğimi de kurtlar arasında
sevmek yaşamaksa ben ölüydüm belkide buz kesen havalarda
yazım kışım olamazdı eminim, benim güneşimde yoktu dünyam karardığında
yıkık kentte filizlenen bir çiçektim belki de, hiç görmediğim düşlerle
kurtların sevgisi ısıtırken yüreğimi, ben kimdim hiç bilmedim.
belki de mavisiyle yeşiliyle renkten renge giren dünyaya hiç gelmedim.