Akşam, yine akşam…

“Akşam, yine akşam, yine akşam”

Ahmet Haşim; bir başka duyuş ve onun iç dünyasından bir derin zaman.

Hayatın akış temposu durulmuş. Yorgun kanatlar gökyüzü sahnesinden çekilmişler.

Şimdi; dağlar, çiçekler, toprak ve göl bir rüyanın örtüsüne bürünmekte ve bütün bu hengame içersinde, gün, zevale ermektedir.

Güneş, bu anlarda, kızıldan altın sarısına açtığı renk yelpazesiyle ufukta. Az bir zaman sonra ise; siyahın özünden sıyrılmakta olan gece mavisi, yıldızlar, göl ve kamışlar, bu masal dünyasının parçası olacaklar.

İnsanı hayallere düşüren, sükunete erdiren, bilmediği bir şeyi keşfetmiş izlenimi verdiren mısralar.

Harika bir tablonun resmediliş efsanesi.

“Akşam, yine akşam, yine akşam
Göllerde bu dem bir kamış olsam.”

Göllerdeki Kamışlar… Ahmet Haşim gibi bir şairi, kendileri olmaya nasıl da özendirmişler.

Onlar, mahzun yalnızlıklarında suskun, sırlı bir seslenişi beklemişler böyle akşamlarda.

Henüz narin bedenleri delinmemiş, aşk ateşiyle dağlanmamış, başpare’yle taçlanmamışlar. Halden bilir bir dost dudağına hasretleri bitmemiş. Mehtabın duru yansımasıyla ürperen göl sularında, gölgelerine, bir de kaderlerine bağlanmışlar.

Gönül ehli Mevlana’ya yar olmuşlar. Gölde bir kamış iken, her biri sevda tüten yanık sesli Ney’e dönmüş, ayrılıklardan şikayete durmuşlar. Mesnevi’de can bulmuş, billur sedalarıyla yüreklere akmışlar. Mevleviler sema’sız, sema’lar da ney’siz ve neyzensiz kalamamışlar.

Göllerdeki Kamışlar… Ahmet Haşim gibi bir şairi, kendileri olmaya demek böyle özendirmişler.