Bu güzelim dili baykuş nidasına çevirenler, kuşdiliyle yazılmış yazı ve şiirleri sanat şahikası gösterenler yaptıklarının farkındalar. Vazifeli oldukları işlerinde de maalesef başarılılar. Her biri neredeyse edip olan bu millet, kelime çokluğuyla övünülen bir dilde halini arza kelime bulamaz olmuştur. Dayatılan bu kelime orucu mutlaka bozulmalıdır. Tenkit edilmesi hatta tehdit edilmesi gereken öz güvenini kaybetmiş olan bizleriz.

Sokak isimlerimiz, dükkânlarımız, televizyon, radyo, dergi adlarımız hatta evlatlarımız… Beklide topyekûn, körüler atılmalı, kalemler mürekkep dolmalı büyük dil savaşı başlamalı. Hatta inadına unutulmuş eski kelimeler tozlu kitaplardan tekrar hortlatılmalı, eli kalem tutan herkez behemehal bu kelimeleri tekrarlamalı, körpe dimağlarda nakkaş maharetiyle nakşedilerek normalleştirilmeli. Kazanmak zorunda olduğumuz zor bir savaşın eşiğindeyiz.

Yoksa yozlaşan kısır bir dil, döl vermez bir millet doğuracak.

Yazdığınız yorumlar tekrar okur musunuz? Daha dilimize ait yazım kurallarını doğru dürüst kullanamadan nasıl edebi bir eser yazmaya soyunulur? Bu dilimize haksızlık olmaz mı?

Verilecek bir mesajın olması gerektiği hususunda en ufak bir gereksinim duymuyorsanız. Okuduğunuz diğer edebi metinler üslubunuza hükmetme otoritesini gösterebiliyorsa.

Yazdıklarınız; Konusu, başlığı, içeriğiyle hayatın gerçeklerine çok mesafeli kalıyorsa. İmla kuralları konusunda marazi bir hassasiyet içersine giremiyorsanız. Ve yazma denilen sihirli dünyanın kapısı çok kolay açılıverir yanılgısındaysanız eğer.

Bu konuda tutulacak yol, verilecek kararın önemini “Yazar Adaylarının” kendi özgür değerlendirmelerine bırakmak en doğru tavsiye olsa gerektir.

Son olarak… Bu yolda cefayı seçenler, yaptıklarının gururunu yaşamaya aday olurlar inancındayım.

olay biraz bu minval üzere olursa opürtünizm denmez ise bize faydası açısından bakılıp da ona göre şekillense daha güzel diye düşünüyorum.

bilmem insan tüm yönleriyle ele alınmalı,ve alınmayaı da hak eder diye düşünüyorum teşekkürler.

Yazmak bir anlatım biçiminden ötedir.Bunu risklenmek yada risklenmemek sadece kişilerin seçeneğine ve yeteneğine dayalıdır.Yazmak güzeldir ama yazmamak kötü diyemeyiz buna sadece tercih gözüyle bakabiliriz,çünkü yazmak buna özel yetenek ister.

Cevabi mailiniz için de teşekkürler. Önce sevginizi kazanmak isterim şahsen. Yayın konusu bir şekilde halledilir. Bendeniz, ciddiyetinden dolayı Dergibi’de olmaya devam edeceğim inşallah. Saygılarımla,
Hasan Parlak

—

aslında hülya hanım güzel bir noktaya temas etti… 5-10 şiirim haricinde mesala hiç bir dergiye, şiir ve yazı vermiyorum… teklif dahi etmiyorum… blogdergibi için konuşmuyorum lakin dergilerin genelini belki masaüzerine yatırmak lazım… acaba, kendimizi dergilerden neden geri çekiyoruz… ya da dergilerin yayın konseptlerindeki aksaklıklar neler… her dergiye yazılmalı mı?… dergiler yazar seçiyorsa, yazarlar dergi seçiyor mu mesela?… akla bir çok soru geliyor…

bir de; ah şu “kırılganlıklar” olmasa… belki edebiyat namına güzel şeyler konuşacağız… yoksa; mesele değil yazılmış şiirleri yollamak… zaten yazmışsınızdır, yollarsınız yayınlanır… ama kanımca, edebiyat ve şiir dediğimiz sadece bu değildir… üzerinde konuşmadığım ve kafa yormadığım bir yazı benim için noksandır… necip fazıl kısakürek; “sanatı üzerinde düşünmeyen şair, kuyruğuna baslıınca inleyen hayvan gibidir” der… bu yüzden ben şiirleri yollamaktan daha ziyade, oturup edebi bir platform çatısı altında konuşmayı, tartışmayı daha çok yeğlemekteyim… tartışmayı, fikir teatisi olarak da algılayabilirsiniz…

ali yüksel bey; bir ara müteşair isimli bir program vardı… bilmem hatırlar mısınız; siz müteşair deyince aklıma geliverdi birden… program kendi hafızasında yüklü bulunan türkçe kelimeleri gramer yapısına göre, randomize bir şekilde belli aralıklarla birleştirip alt alta cümleler halinde yazıyor… ve inanın; bir çok şairim diyenden çok daha güzel şeyler ortaya çıkartıyordu:)…

“yazın!” emir kipini biraz daha açmak istiyorum… yukarıda bahsi geçmişti… biraz özgür bırakılmalı yazan insan… kafasına vura vura niye yazmıyorsunuz kardeşim yerine, “neden yazmıyoruz, yazamıyoruz?” veya “neden yazıyorsun be kardeşim?” gibi bir soruyu daha çok yeğlerim… yazan o kadar çok insan var ki; ben bazen gerçekten merak ediyorum… acaba bu adam, bu yazıyı neden yazmış diye?! (hatta en son dün bir arkadaşa sordum)… çünkü bir amacı yok… tıpkı hiç fotograf çekmeyi bilmeyen bir adamın çekmiş olduğu fotograf gibi, yüzlerce kusuru var… ama mesela bu yazı bir dergide yayınlanabiliyor… o zaman dergiyi de, yazar ve şair dediğimiz olguyu da mercek altına yatırma ihtiyacı hissediyoruz… kim yazar, kim şair, yazı nedir, sözcük nedir, anlam nedir, sorgulamaya başlıyorsunuz…

efendim, belli bir süre sonra da, hülya hanımın bahsettiği olguya geliyoruz… yani, “kendi mağaramıza çekiliyoruz”…

Böyle güzel ve latif bir cevap vermeniz gerekmezdi Melih Bey… Üzüldüm…