Seni yazarım

rengâ renk bir gül bahçesinde
parlak yıldızlarda gökyüzünde
kızgın yakıcı temmuz sıcağında
güneşin her doğuşunda bir ihtimal
bir ümit diye seni yazarım

bitmek bilmeyen acılarda
sabahı olmayan kara gecelerde
kara bulutlarda gökyüzünde
şimşeklerde yağan yağmurda
nemli gözlerimle seni yazarım

aşk kokan sıcak bir bakışta
sevgiye dair her sözcükte
bulaştığım çıkmaz sokaklarda
hayatın içindeki yolculukta
imkansızlıklarda seni yazarım

yollarımız çok ayrı biliyorum
farklı bir kalemle çizmişsin sen rotanı
beni eskimiş bir kitap gibi
tozlu raflara kaldırdın açmamak üzere
yüreğimdeki yangınla vefasızlığını yazarım

sen aslında bana hiç gelmedin
gözlerimin rengini bile bilmedin
hep en yükseklerde geçti yolun
yine tepeden baktığın o yerdeyim
tüm mütevaziliğimle seni yazarım

duyguların küflenmiş ihanet içinde
berraklığını kaybettiler sende
elimde tükenmez bir kalem
kar beyazı kağıda saflığımı
kirlenmemiş duygularımı yazarım

iki sevgili görsem sarmaş dolaş
el ele bir sokakta/ya da parkta
onlara bakar içerimden geçerim
düşümdeki sevgili ayrı dünyalarda
tükenmiş umutlarımla seni yazarım

yıllar geçti bir ömür tükettim
acılardan payıma düşeni aldım
sen hayatında devrimler yaptın belki de
ben hiç olgunlaştıramadığım duygularımı
yıllardır içimdeki çocuğu yazarım

bahçemde güller kurudu sussuzluğunla
bir yudum sevgiye muhtaç bıraktın
mevsimler geçti aşk mevsimini beklerken
bir ömür tükettim/heba oldum uğrunda
tüm pişmanlığımla kaybolan yılları yazarım

çıkmaz sokakları arşınladım aşkınla
sıladan ayrı gurbet elleri tanıdım
hasretliğini biriktirdim yüreğimde
düşlerde bir dünya kurdum gözlerinle
gözlerin beni görmese de gözlerini yazarım

tutsak oldum yıllarca günler saydım
mahpusluk mahkum oldum volta attım
yürüdüm sensizliğin koridorlarında
esaret bahçesinde gül oldum şimdi
dağlar ardındaki özgürlüğü yazarım

yarınlarım sende tutsak/sen benden ırak
gözlerin karanfil çiçeği/gözlerin tuzak
haramdır gözlerinsiz bana mutluluk
gözümü her kapadığımda inadına inadına
yüreğimde güller açar mutluluğu yazarım