*Yüzün Kış*

-I-
tersinden okur ayna
iner merdivenlerden
üşür gözlerine çektiğin kepenk
iliklenir kış yüzüne
soğuk et parçası dilin

– akar kar, narin parmaklarından

çekingen, üşengeç toprak
üflendikçe mahrem ateş
işledim kozasına çekilen masalları
muhacir uykularda, yasak
ağaçta gölgelenmekten.yoruldum
Arsızlaştıkça arşınladığım yıldızlar

-Kusar cenin kafatasına
mevsimini zeus

-II-

Ağzında ölü akrep
Yüzünde tazelenen savaş
oyuncak bebeklerin saçları, avcı!
dilinle yuvarladığın kış
söker aksak ağaçları köklerinden
gülümser meleklerin ellerinde

– ferman / nardan, hardan
– bir düğüm.

Balıkçı ağlarının kırkı
bir el yazması; yüze inen tokat
eksilen bir diş, ölüme adanan
Kanatları Meryem’e açılan kelebek
örtüsüz, siluetsiz, isimsiz
dar bir koridor gök

–çıkar kitaptan kış-

-III-

kar düşer kirpiklerine ormanın.
ecel yaslanır göğsüne.
Nazlanır orman gelinliğine, sevişir
zehriyle. Ne dedimse sığmadı yüzüne.
evsiz kelimeler giyindi dağlar
sana göç eden rediflerle
sustu yüz(ün)

Ümitzeynep Kayabaş