Behre-Çöle İnen Deniz

Yazım yanlışlarımla kabul et beni,Sana hiddetimin fırtınasında bir tipi getirdimOtururken yangınına, kül oldum. 

Bahar, de ki; sarımtırak renklerinde hüzünAlacalısında kelebekler kondurur rüyalarımaGördüm, bildiğim en hüzünlü yanımsınÇocuk sevinçlerinde-kardan bir sevgili-Kurarken seni göklere, güvercinlerin kıskançlığıİsyanımı alıp götürdü. 

-Behre-Çöle gelen deniz…Kurut kuraklığımı, mevsim olsun bakışınİkliminde ceylanlar suya düşsünDüş sende, düş gibi yakama Ellerinle diktiğin hayalin İlkbahar olsun. 

-Behre-Çöle gelen deniz…Gördüğüm günün aydınlığısınDolunayda yüzüme vuran şuleParıltısısın gözbebeklerimden süzülenİki damla yaş, en çok da aşk. 

Suskunluğumun çığlığına dik uzun cümleleriniVir/gülsüz atılayım soluklarına, kapılırken durağına…Sonra sen durursun ya, hayatta durur aslındaSen durunca, durunca durulurum, Ankara’ya buz yağarAnlarım ki soğukluk, durduğundan kaplar Ankara’yıSen durma, kalbim senin kulvarın olsun. 

-Behre-Kar yağar duan gibi göğsüme, duan olurum, üşürümEllerime bulaşır, buzların soğukluğu, donar sessizliğimKonuştur yangınına düşmüşken, konuş/tur cümlelerinde 

Sana düş/müşüm meğerse kalbinin çıkmazında takılırkenSaçlarını dök mahşerime, her teli bir şiir olsun dudağımda.… 

Çocuk yanın düşer, eğiririm kelimelerde sesiniBir cümle dikerim gözlerinden, seslenirsin soluğuma-Behre- yani sen kesilirken çölüme, bir deniz alır gözlerimiGelirsin yelkovanı kırılmış saatim dakikliğine vurulurAkrebin zehirli iğnesinde parmak uçlarımDokunduğun izlerine gömülüyor.-Behre- yani sen dikilirken çölüme, bir deniz alır gözlerimiSen deniz getirirsin bana, deniz sahibini arayan martı olur.Bilirim, sessizlik dokunurken dudaklarınaKalbim gümrah akar soluğuna, gökkuşağı yüzündeRenklerin bin ayası seğirirken gözbebeğimAkar sesine limansız korkuların çığlığıDeniz olur, büyür çığlığı merhametinSes ver, kesilmesin cümlelerinSevdiğinin sebebi, hisarın burukluğundaBir taş medrese kesilsin. 

Denize iner çöl, çöl deniz olurArtık renginde sabahın uçar kuşlarDert görme beni, ayaklanırken geceKâbusların bin bir peronu ayrılığa muaftır 

Ayrılığım olma –behre-Yenik düşmüş bir sürgünde boynuma dolanan ipinÇarmıhta gezinen gülün siteminde, pas yaram daDüş yakama/ bitişik, ayırmasın hiçbir ilik. 

BehreÇöle inen denizİnancında merhametimin Aşk olur. 

 Bilal Can