Zaman‘da Sadık Yalsızuçanlar yazmış

‘Kuğunun son şarkısı’ydı Yahya Kemal ve bize, şiiriyle, nesirlerinde ifade bulan düşünceleriyle, onlara vücut veren ‘tahassüs’üyle, modern zamanlarda, ‘gelenek’le nasıl bağ kurulabileceğini gösterdi.

2 Aralık 1884′te, İstanbul’u merkez bilen bir şehirde, Üsküp’te doğdu. 1 Kasım 1958′de, Üsküp’ü kardeş bilen bir merkezde, Merkezefendi’nin şehrinde öldü. Yahya Kemal yetmiş dört yıllık ömre bir anlamda halkası olduğu zincire, Divan geleneğine ve seslendiği yeni tahayyüle görkemli bir eser armağan etti: Kendi Gökkubemiz. Bu ilk anda, Heidegger’in, ‘inşa etmek’teki belirlemesini çağrıştırır: Evet, biz yerde yaşıyoruz ama gökle çevriliyiz. (more…)

Tarihimizde epeyce “çekip gitme” vakası var. “Gidenler” kendince haklı olsa da “gitmenin” isabetli olup olmadığına “tarih” karar veriyor genelde. Ama şu bir gerçek ki; yakın tarihimizdeki hikâyelerden hemen hiçbirisi, bugüne damgasını vuran son tartışma kadar samimiyetsizlikle malûl değil.

(more…)

Fazıl Say’ın sonradan tercüme hatası dediği “ülkemi terk edebilirim” açıklaması üzerine Odatv.com’da “Say’alım baştan, kimler gitti bu topraktan” başlıklı bir yazı yer aldı. “İşte yakın geçmişimizde gitmek zorunda kalan aydınların bazıları” diyerek şu isimleri sıralamışlar: Halide Edip Adıvar, Adnan Adıvar, Nazım Hikmet, Yılmaz Güney, Ahmet Kaya, Deniz Kavukçuoğlu, Cem Karaca, Nihat Behram, Melike Demirağ, Şanar Yurdatapan, Demir Özlü, Server Tanilli, Avni Abraş, Sabahattin Ali..

(more…)

Elif Şafak’la tanışmamız dokuz on yıl önce, kitap fuarlarından birindeydi. Tüyap Kitap Fuarı henüz Beylikdüzü’ne taşınmamıştı, Tepebaşı’ndaydı. Galiba Faruk Şüyün’ün yönettiği bir açıkoturumdu.
Elif Şafak da, ben de, konuşmacılar arasındaydık. Pinhan yeni yayımlanmış, büyük ilgi devşirmişti. (Eseri ilgi devşiren her ‘yeni’ yazar size yeni bir rakiptir!)

(more…)