Kuıtuluş Parkı… Havuz kenarı ve havuzda yüzen balıklar… Bir bankta oturuyorum.

     Yoksulluk sınırının altında kalan babamın emekli maaşı yetersizliği ve hükümet tarafından emeklilerin hala fazla maaş alıyormuş muamelesi görmeleri yüzünden sinirle yere tükürüyorum. Simsiyah bir tükürük yere düşüyor, düşerken yayılmaya başlıyor: Önce ayaklarımın altındaki yeri karartıyor, ardından karartı yükselmeye başlıyor ve topuklarımı, dizlerimi kaplıyor. Korku ve heyecanla yerimden fırlıyorum. Ama faydasız, karartı da aynı hızla bedenimi kaplıyor. Daha doğrusu bedenim karanlığa gömülüyor. Karanlık yükseliyor, ben alçalıyorum. Yüksek dağ başlarına bakıyorum. Her şey, her taraf karanlığa gömülüyor.  Karanlık günışıklarını, bulutları yutuyor. Her şey bilinmezliğe bürünüyor. Başlanılan noktaya… Her şeyi başlatan ben değilim, bitiren de ben olmuyorum.
(more…)

Yine yaptın yapacağını değil mi? Umarım mutlusundur gittiğin yerde. Şimdi bana bakıp gülümsüyor, yine atlattım seni diyorsundur. Sevin,  son kazığı sen attın bu defa. Tüm planlarımı altüst ettiğin için gurur duyuyor olmalısın. Hiç hesapta yokken tek kişilik seyircisiz bir oyunda yapayalnızım sayende. Cellat da benim kurban da bu sonu başından belli oyunda. Sürpriz oldu senin benden evvel gidişin… Bilmiyorum ne yapacağımı. Hem sana ne. Senden sonra tufan. Bıkmadın mı benimle uğraşmaktan. Tam dokuz yıl oldu. Birbirimize acıdığımız, nefret ettiğimiz, küfrettiğimiz, tiksindiğimiz, gizli gizli  bir gün nefes sesini duyamayacağımız düşüncesiyle kahrolduğumuz tam dokuz yılın her biri için dokuz tahta çaktılar üstüne. Son tahta ile sen benden kurtuldun, ben yüzüne baktığım her saniye çektiğim tanımlanamaz azabımdan.                  

(more…)

Yazmaya oturmak… Üretmek, kurgulamak… Birine, birilerine hayat vermek… Belki de kendini yazmak… Zaten bu hep böyle olmuyor mu? Ucundan - kenarından, kendinden bir şeyler katmak…İçinde yaşanmışlığın olduğu bir öykü. Neden olmasın ki!..
İşte önünde ak kağıt… Ve yaratılacak bir öykü çağrışımlar yapıyor…
Evet en zor an, başlamak…
Nasıl ve nereden?
Örneğin şöyle bir giriş olabilir;
(more…)

Her gün erken saatlerde istasyon kahvesinde çay içerken görürdüm. Hayallerinin onu dünyadan biraz uzaklaştırdığını, yine de dalgın bakışlarını iç aydınlığının ışıklandırdığını fark ederdim. Bahar yaz aylarında şenlenen kahvenin tren yoluna paralel bahçesinde, başkalarıyla birlikte olduğu anlar çok azdı. Yalnızlığıyla baş başa olmaktan memnundu. Bir iki kez kumral saçlı, yeşil gözlü, uzunca boylu, balıketi teninde genç bir kızla birlik görmüştüm. Yirmi yıl sonra anıların izlerini bulmak için kendimi zorlayarak gelmiştim Erenköy’deki istasyon kahvesine. Sürgünden dönen bir kralın duygu hâli içindeydim.

(more…)

Ölüm gerdek gecesinde gelir, resimden anlarım retinan boş. Aynadaki yüzün ben değilim!
Oktay ERTUĞRUL

Adam, kitap okumamaya karar verdi. Herhangi bir gündü, hava ne sıcak ne soğuktu, rahatlatıcı bir ortamdaydı. Tomurcuk mevsimi değildi, belki birkaç tane açmış olabilirdi. Kozalardaki larvalar çıkmış mıydı bilmiyordu; çünkü kelebeklere hiç dikkat etmezdi! Bir pastanenin çatı katında pizza dilimini ağzına götürürken pencereden dışarı baktı, “okumayı bırakmalıyım” diye düşündü.
(more…)

Asma, dal ve yapraklarının çatı gibi örttüğü bir ucu Köprülü Camii’nin avlusuna açılan, diğer ucu şehrin büyük hanının demir kapısıyla nihayetlenen sokağın kenarındaki ahşap kahvedeyim.Yaz güneşinin olgun ekin demetlerine benzeyen ışıkları asma, yaprak ve dallarında kırılarak dans ediyor.

(more…)